Zbigniew Bińczyk (1953-2025)

Nie żyje Zbyszek Bińczyk, dla znajomych i przyjaciół „Łysy”, odszedł od nas 28.12.2025 roku.

Tekst ten jest spontanicznym wynikiem wyszarpywania okruchów wspomnień z ponad pięćdziesięciu lat znajomości ze Zbyszkiem. Nie traktujcie go jako próby ogarnięcia życiorysu Zbyszka, są to wyłącznie moje wspomnienia. Z różnych powodów zebranie ich trochę trwało.

Jeśli chodzi o dokonania zawodowe, to załączam informacje otrzymane od Małgosi i Marysi, żony i córki Zbyszka.

Zbyszka poznałem ponad 51 lat temu, na pierwszym roku studiów w Instytucie Architektury i Urbanistyki Politechniki Łódzkiej. Byliśmy w jednej grupie projektowej. Kilka osób z tej grupy zawdzięcza Zbyszkowi zaliczenie przedmiotu „geometria wykreślna”. Pewnie większość, obecnych architektów, studiujących w latach siedemdziesiątych na PŁ, pamięta o skali trudności tego przedmiotu. Myślę, że dzięki Zbyszkowi udało się, części z nas, skutecznie zaliczyć ten przedmiot.

Byliśmy dość aktywni w latach naszego studiowania. Zamieszczam kilka fotografii z tych lat i kilka wspomnień z lat studenckich. 

Plener w Paczkowie

Plenery rysunkowe, wtedy i w późniejszych latach, były oczywistością dla studentów kierunków architektonicznych. Włodek Adamiak, nasz opiekun w 1975 roku, podjął odważną decyzję w sprawie płatności za nasz pobyt w internacie na czas trwania pleneru. Była to umowa barterowa. W zamian za zmniejszoną odpłatność za nasz pobyt w internacie zobowiązał się, że wykonamy ścianki działowe w tym rozbudowywanym budynku. Wydawało się to bardzo rozsądne. Wśród studentów naszego rocznika było kilkoro absolwentów techników budowlanych, znaczy się „fachowców” w tej branży. Do tej grupy należał również Zbyszek Bińczyk. Okazało się jednak, że fachowość naszych wykształconych budowlanych, nie jest taka oczywista. Zbyszek jednak „fachowcem” był, w przeciwieństwie do nie których pozostałych „budowlańców”. Później, w 1977 roku był

Obóz naukowy w Strzelinie.

Obozy naukowe stanowiły część naszej rzeczywistości studenckiej. Nie były obowiązkowe, wymagały zaangażowania nauczycieli akademickich, którzy je organizowali, były też dla nich poważnym wyzwaniem związanym z odpowiedzialnością za nasze zachowanie. Leszek Barański, w 1977 roku, podjął się organizacji takiego obozu .Miejscem był Strzelin,a przedmiotem inwentaryzacja obiektów zabytkowych na terenie Strzelina i jego okolic. Zbyszkowi przypadła inwentaryzacja pozostałości po ratuszu strzelińskim. Jedną z fotografii zachowałem. ”Łysy” jeszcze wtedy miał włosy ukryte pod czapeczką, która robiła za kask ochronny.

Półmetek naszego rocznika.

Nieruchomość rodzinna Zbyszka, w Teofilowie koło Spały, była miejscem naszego półmetka oraz wielu innych,środowiskowych wydarzeń. Przygotowania do „półmetka” zajęły sporo czasu. Wraz ze Zbyszkiem i innymi kolegami z roku, przez prawie tydzień, staraliśmy się wykonać scenografię nawiązującą do „Dzikiego Zachodu”. Jednocześnie pamiętam o dokonaniach logistycznych z tymi przygotowaniami związanymi. Po trociny do pieca, jechaliśmy „Dzikiem”, to taki traktorek, prawie godzinę do tartaku w Konewce i drugie tyle w drodze powrotnej. A były to ledwie trzy kilometry w jedną stronę.

A już po dyplomie

Każdy z nas poszedł swoją drogą. Jeśli chodzi o dokonania Zbyszka,to odsyłam do informacji

otrzymanych od najbliższej rodziny. 

O Zbyszku Bińczyku, informacje uzyskane od Rodziny:

Mam świadomość, że w części, z wyżej wymienionych opracowań i projektów Zbyszek był współautorem. Nie potrafię tych projektów dokładnie wskazać. Mam nadzieję, że inni współautorzy to wybaczą.

Pracował w zawodzie od 1981 roku, poczynając od asystenta projektanta i projektanta w Burze Programowania i Projektowania Rozwoju Łodzi, poprzez autorskie pracownie projektowe,  Fundację Ulicy Piotrkowskiej, zarządzanie Wydziałem Gospodarki Przestrzennej Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi, Przedsiębiorstwem Państwowym „WUTECH” w Głownie,  kierowanie spółką projektową B.R.I. „FRONTON”, uprawianie twórczości w ramach Związku Polskich Artystów Plastyków „Polska Sztuka Użytkowa” w Łodzi. Prace dydaktyczną w Instytucie Architektury Politechniki Łódzkiej.

Szczególnym przedmiotem działalności była i jest ulica Piotrkowska oraz sama Łódź. Poczynając od pierwszego opracowania na przebudowę ulicy wykonanego w 1983 r. i dalsze w kolejnych latach, poprzez udział w konkursach organizowanych dla kolejnych przekształceń, projektach wnętrz i obiektów w jej sąsiedztwie, kończąc na realizacji „Pomnika Łodzian Przełomu Tysiącleci”. 

Jest autorem projektów budowy i przebudów kilkudziesięciu obiektów na terenie całej Polski, poczynając od pojedynczych lokali, kończąc na znaczących obiektach użyteczności publicznej.

Drugim niezwykle istotnym obszarem działalności zawodowej jest gospodarka przestrzenna. Szereg opracowań planistycznych w Biurze programowania i Projektowania Rozwoju Łodzi, opracowania konkursowe, praca w komisjach: Miejskiej Komisji Urbanistyczno – Architektonicznej w Łodzi oraz Wojewódzkiej Komisji Architektonicznej.  Jest autorem studialnego opracowania dla miast: Model Miasta Poprawnego

Uzyskane nagrody:

- Honorowa Nagroda SARP Oddział Łódź za najlepszy dyplom wykonany w Instytucie Architektury i Urbanistyki Politechniki Łódzkiej  w 1981,

- Wyróżnienie Rady Naukowej Przy Prezydencie Miasta Łodzi  i Nagroda Prezydenta Miasta Łodzi za  prace magisterską – 1982,

- Grad Prix  II Międzynarodowego Biennale Architektury – Kraków 1987,

-- I Nagroda w Konkursie – Najlepsze Wnętrze Roku 1992,

- Nagroda za współpracę przy projekcie „PUB 97” – Najlepsze Wnętrze Roku 1996,

- Nagroda za współpracę przy projekcie „Kino  POLONIA”– Najlepsze Wnętrze Roku 1997,

- I Nagroda w Konkursie SARP Nr 773 – Koncepcja przebudowy ul. Piotrkowskiej na odcinku pl. Wolności skrzyżowanie Zielona / Narutowicza (1995),

- I Nagroda w Konkursie – „ Opracowanie koncepcji architektonicznej budynków byłej Elektrociepłowni EC-1 w ramach projektu Rewitalizacji EC-1 i jej adaptacji na cele kulturalno-artystyczne” (2007 r.),

- I Nagroda w Konkursie SARP  „ Opracowanie koncepcja architektoniczno – Budowlanej modernizacji budynku Teatru Wielkiego w Łodzi (2009 r.),

- I Nagroda w Konkursie  – Wielkomiejska Piotrkowska (2010 r.),