I NAGRODA
Projekt Ośrodka Integracji Sensorycznej w Lublińcu autorstwa Zuzanny Lesik stanowi wzorcowy przykład architektury społecznie zaangażowanej, łączącej estetykę, funkcjonalność i innowacyjność technologiczną. Jest to rozwiązanie kompleksowe i głęboko przemyślane, odpowiadające zarówno na potrzeby użytkowników, jak i lokalnej społeczności.
Koncepcja projektu opiera się na holistycznym podejściu do terapii sensorycznej, integrując przestrzeń rehabilitacyjną, edukacyjną i społeczną. Ośrodek został zaprojektowany jako miejsce otwarte, inkluzywne, sprzyjające terapii oraz codziennemu funkcjonowaniu osób z zaburzeniami sensorycznymi. Jego architektura harmonijnie wpisuje się w otoczenie, czerpiąc inspiracje z lokalnej tożsamości i historii. Centralnym elementem jest dziedziniec o układzie inspirowanym dawnymi miejscami spotkań mieszkańców, który pełni funkcję przestrzeni integracyjnej.
Projekt wyróżnia się również nowoczesnymi rozwiązaniami technologicznymi i ekologicznymi, które podkreślają jego zrównoważony charakter oraz efektywność energetyczną. Zastosowanie systemu przesuwnych paneli elewacyjnych pozwala na dynamiczną kontrolę nasłonecznienia i temperatury we wnętrzach, poprawiając komfort użytkowania. Lokalne materiały, takie jak cegła, nie tylko nawiązują do regionalnej architektury, ale także ograniczają ślad węglowy budowy. Dodatkowo, system odzysku wody opadowej umożliwia jej wykorzystanie do nawadniania roślin w ogrodzie botanicznym, wspierając proekologiczne podejście do projektowania.
Za wyjątkową wrażliwość na potrzeby użytkowników, nowatorskie podejście do przestrzeni terapeutycznej oraz wysoki poziom estetyczny i technologiczny, Sąd Konkursowy postanowił przyznać I Nagrodę w kategorii Architektura.
II NAGRODA
Projekt Obiektu Funeralnego w Postołowie, autorstwa Julii Jakubczyk, stanowi wyjątkowy przykład architektury refleksyjnej i emocjonalnej, odpowiadającej na współczesne potrzeby związane z procesem żałoby i pamięci o zmarłych. To przemyślana przestrzeń, łącząca funkcję ceremonialną, terapeutyczną i symboliczną, oferująca miejsce godnego pożegnania bliskich oraz wsparcia dla osób pogrążonych w żałobie.
Koncepcja opiera się na modelu pięciu etapów żałoby Elisabeth Kübler-Ross, które zostały przełożone na układ przestrzenny kompleksu. Każda ze stref – od ścieżek w lesie, przez cmentarz i salę ceremonialną, aż po budynek terapii – symbolizuje kolejny krok w procesie akceptacji straty. Dzięki temu przestrzeń funeralna staje się nie tylko miejscem pożegnania, ale również przepracowania emocji i odzyskania wewnętrznej równowagi.
Projekt silnie odnosi się do zastanej, niedokończonej struktury dawnego hospicjum i krematorium, wpisując się w jej kontekst i podkreślając upływ czasu oraz cykl życia. Architektura operuje światłem i materiałem, łącząc przejrzystość i solidność, głębię i płaskość. Poszczególne części kompleksu różnią się wysokością, co nie tylko kształtuje estetykę budynku, ale także podkreśla hierarchię emocjonalną przestrzeni. Główna sala ceremonialna, połączona z przestrzenią prywatną dla rodziny, tworzy godne miejsce pożegnania, podczas gdy budynek terapii, oddzielony grupą drzew, zapewnia ciszę i ukojenie.
W projekcie zastosowano rozwiązania proekologiczne i nowoczesne technologie, które zwiększają jego zrównoważony charakter. Znaczącą rolę odgrywają przeszklenia otwierające widoki na otaczającą naturę, wzmacniając terapeutyczne oddziaływanie przestrzeni. Wewnętrzny okrągły staw wprowadza atmosferę spokoju, a kompozycja materiałów i form sprzyja skupieniu i refleksji.
Za unikatowe podejście do architektury funeralnej, głęboką wrażliwość na emocjonalne potrzeby użytkowników oraz harmonijne połączenie aspektów symbolicznych, funkcjonalnych i ekologicznych, Sąd Konkursowy przyznaje II Nagrodę w kategorii Architektura.